“Ik heb maanden geen kroeg van binnen gezien”

Interview Metro

2 mei 2011 ,

Als net afgestudeerde musicalactrice (Fontys, Tilburg) keek Abke Bruins in Metro vorig jaar uit naar haar Anne Frankavontuur. In het Achterhuis, waar de Joodse Anne tijdens de Tweede Wereldoorlog ondergedoken zat, wist Abke dat ze als onervaren actrice aan iets groots ging beginnen. Ze zei, voordat de beroemde boom een paar dagen later zou omwaaien: “Ik realiseer me dat ik niet zomaar een rol ga spelen.”

Ze is nu 85 loodzware voorstellingen verder en heeft er nog eentje te gaan. In Koninklijk theater Carré nog wel. In de hoofdstad kijkt Abke, die zo veel op Anne lijkt, op haar succesvolle start op grote podia terug. En een klein beetje vooruit.

Carré…
Ja… Eén dag repetitie en dan nog een keertje knallen.

Het bezoek aan het Achterhuis lijkt nog maar zo kort geleden.
Ja jeetje, het is daarna allemaal snel gegaan. Toen ik vorig jaar nog studeerde dacht ik: binnen nu en vijf jaar hoop ik een grote rol te mogen spelen. Ik moest met de hoofdrol plotseling een hele grote stap overslaan, vooral met het geven van vertrouwen aan mezelf. In het Achterhuis kwam het in één keer heel dichtbij. Zo van: ja, het gaat gebeuren.

Hoe ging die grote stap?
Het heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat je in het diepe springt en meteen gaat waar je moet zijn en geen tijd hebt voor angsten. Dat zorgde er voor dat ik alles kon geven wat ik in huis had. Het nadeel was dat ik een theatertournee nog nooit had meegemaakt. Onbewust kost dat veel energie. Mijn collega’s kenden toeren wel en kenden de theaters qua podiumgrootte en geluid. Ik moest dat elke keer uitvogelen. Algemeen gezien was het natuurlijk alleen maar te gek om te mogen doen.

Je kreeg na de première ook je eerste recensies onder ogen…
Ja! Ik weet nog dat je in het Achterhuis zei dat ik mijn naam op dat moment moest googlen en na de première weer. Dat heb ik gedaan uit nieuwsgierigheid. Toen zag ik hoeveel er geschreven was.

In dat Achterhuis vond je het nog bijzonder dat je in de krant kwam.
Nou en of. Iedereen moest natuurlijk weten dat ik in Metro stond, haha. Daarna ging het snel. Veel media wilden weten wie toch dat meisje achter Anne Frank was. Dat was wennen en heb vooral maar zo goed mogelijk verteld waarom ik dit werk zo graag doe.

Was het lezen van de recensies eng?
Vooral spannend. Ik had er wel veel vertrouwen in, omdat het repetitieproces met de hele groep en regisseur Frank van Laeke zo goed was gegaan. We hadden een speciaal gevoel en konden dat volgens mij overbrengen op het publiek. Maar spannend was het. Ik heb een groot aandeel in de voorstelling, dus als mensen er dan niks aan zouden vinden… Ik was blij dat ‘men’ over Je Anne te spreken was.

Vond je het een zware tournee?
Ja, heel zwaar. Niet dat ik het niet aankon, maar ik ben al die maanden geen kroeg in geweest. Ik heb in een soort klooster geleefd, maar dat was erg fijn. Vrienden zag ik niet, ik was alleen maar met Je Anne bezig om alles te kunnen geven. Je speelt elke avond in een grote spanning. Omdat ik onervaren ben, kan ik dat nog niet makkelijk loslaten. Dan blijft de show nog in mijn lijf zitten.

Dat is toch beter dan ‘s middags in de supermarkt denken ‘oh ja, ik moet nog even spelen in Zutphen vanavond’?
Mijn collega’s zeggen ook wel dat het goed is. Maar als je veel hebt gespeeld, heb je jezelf beter leren kennen. En kun je wat technischer spelen om het zelfde bij het publiek te bereiken.

Een beetje heftige Koninginnedag zat er in verband met Carré niet in?
Nee, wel een leuke. Een vaartochtje met vrienden. Lekker rustig in een bootje. En uitkijken naar de laatste voorstelling. Daar heb ik heel veel zin in, maar het zal ook wel een emotionele avond worden. Deze week ben ik bij Jacqueline, de beste vriendin van Anne Frank, geweest. Zij is 82 jaar. Ik vind het mooi om er ook nog voor zo’n laatste voorstelling helemaal in te duiken. Ze heeft de voorstelling in DeLaMar gezien.

Waar heb je het in zo’n gesprek over?
Over het karakter van Anne. Het meest interessant vond ik hoe Jacqueline Anne ziet en hoe ik haar zie. In de voorstelling word ik bijvoorbeeld verliefd op Peter. Jacqueline weet niet of Anne echt verliefd was. Ze denkt meer nieuwsgierig omdat Peter de enige jongen in het huis was. Voor mij was dat een vraagteken. Was het nou echte liefde in het Achterhuis?

Wat is je volgende stap?
Leuke dingen! Ik ben bezig met een project met mijn broer Bouwe, hij als afgestudeerd pianist aan het conservatorium. We maken een theaterprogramma met eigen geschreven liedjes en gaan dat ook opnemen in een studio. Dat heb ik altijd al willen doen. Verder ga ik meer richting acteren en werken met Lucas van Woerkum, die veel films maakt voor NPS op Nederland 3.

Is een totaal andere rol in een musical moeilijk? Je hebt zoiets groots gedaan…
Het gaat mij erom of een productie me aanspreekt. Ik speel geen rol om het spelen van een rol. Ik moet het leuk vinden en werk liever een jaar niet, dan dat ik alles aanpak om maar te spelen. Ik zoek graag voldoening in het leven.

Stopt hier al je musicalbestaan?
Nee hoor. Maar mijn carrière gaat niet over één weg.